okkifilms@gmail.com  
Groningen/Odoorn





IJswee is mijn afstuudeerproject van kunstacademie Minerva.

Over de documentairefilm
Waarom zou je zoveel tijd besteden aan de voorbereiding op een ijsseizoen waarvan het onzeker is of die komt?

Passie voor natuurijs
We merken allemaal dat we steeds minder vaak onze schaatsen kunnen slijpen. Dat er jaarlijks hitte records worden verbroken en de winters, in plaats van ijzig, vaak nat zijn. Toch lopen overal in het land besturen van verenigingen jaar in jaar het vuur uit de sloffen om, wanneer er dagen van kou zijn, hun dorpsgenoten van schaatsijs te voorzien.

Vorst of een kwakkelwinter?
De ijsvereniging in Odoorn schaatst op een prachtige locatie midden in het bos. In mijn documentairefilm volg ik bestuur en leden de winter door. Elk jaar begint in oktober de voorbereiding op vorst. Zal alle moeite worden beloond? Zal er deze keer een échte winter komen?


Over mij

Het is een spannend jaar voor mij! In de eerste drie jaren aan de kunstacademie Minerva mocht ik experimenten met allerlei technieken en heb uitdagende projecten opgepakt. Afgelopen jaar liep ik met veel plezier stage bij documentairemaakster Ditteke Mensink. En nu is er het moment van de waarheid: afstuderen. Ik kies om een documentaire te maken over een thema dat me aan het hart ligt: de natuur.

Kleine Okki op de schaats
Twee jaren oud was ik toen ik voor het eerst op dubbele ijzers op het ijs midden in 'ons bos' stond. Deze werden al snel ingeruild voor houtjes (Friese doorlopers) en enkele winters later mocht ik échte schaatsen. Ik koos voor lage noren, mij broertje voor ijshockeyschaatsen. Wat een uren bracht ik spelend op de schaats met vrienden en vriendinnen op het ijs door. Opa's Tissing & Koudenburg zorgden voor warme chocolademelk in het hutje, Tonnie, Bart en Henk voor schoon ijs.

Nog steeds actief
Nu schaats ik mijn rondjes op Kardinge. In het weekend ben ik nog steeds graag in het Odoornse bos: fietsen, wandelen en hardlopen. En als ik dan mijn rondje om de ijsbaan maak, mijmer ik. Mooie herinneringen. Stel dat ik moeder word, doen mijn kinderen dan vergelijkbare herinneringen op? Ik heb twijfels.

Kostbaar
En juist daarom wil ik vastleggen. Het lijkt me fantastisch om de tradities van de mensen rondom de ijsbaan te vangen in beeld, hen hun verhalen te laten vertellen. Omdat het aandacht verdient, omdat het deel uitmaakt van ons 'cultureel erfgoed'.



Heb jij nog foto’s en/of video’s van de ijsbaan?
Of een mooi schaatsverhaal beleefd in Odoorn?

Stuur dan een mail naar okkifilms@gmail.com